In zijn eerste encycliek, Magnifica Humanitas, richt paus Leo XIV zich op twee grote vragen van onze tijd: hoe bewaren wij de menselijke waardigheid in het tijdperk van kunstmatige intelligentie, en hoe bouwen wij aan vrede in een wereld die dreigt te wennen aan oorlog? De paus gebruikt twee Bijbelse beelden als leidraad: de toren van Babel en de herbouw van Jeruzalem. Babel staat voor een technisch machtsproject zonder God, waarin de mens wordt herleid tot data, efficiëntie

De banaliteit van het kwaad Hannah Arendt wilde begrijpen. Dat was misschien wel de diepste drijfveer van haar leven. Niet begrijpen om goed te praten. Niet begrijpen om afstandelijk te analyseren wat eigenlijk om rouw, woede en ontzetting vraagt. Maar begrijpen omdat wegkijken geen antwoord is. Omdat alleen wie durft te kijken naar wat mensen elkaar kunnen aandoen, misschien kan voorkomen dat het opnieuw gebeurt. Arendt wist waarover zij sprak. Zij werd geboren in een Joods

Wat als de vrede, de geborgenheid en de liefde waar je naar verlangt, niet ergens in de toekomst liggen — maar de grond zijn waarop je nu al staat? Het is een gedachte die tegelijk eenvoudig en ontregelend is. We zijn zo gewend te denken in afstand: tussen ons en God, tussen zoeken en vinden, tussen tekort en vervulling. Maar de middeleeuwse mysticus Meister Eckhart wijst een andere richting. Niet vooruit, maar naar binnen. Niet naar iets dat nog moet komen, maar naar wat er

Dinsdag waarschuwde JD Vance, de Amerikaanse vicepresident, dat paus Leo „voorzichtiger zou moeten zijn als hij over theologische kwesties spreekt“. Een opmerkelijke uitspraak, vooral als je bedenkt dat Vance zelf niet bekendstaat om zijn terughoudendheid in woordkeuze. Maar wie is hier eigenlijk aan het woord? Een politicus die de paus lijkt te willen corrigeren op zijn eigen theologische terrein—terwijl paus Leo juist spreekt vanuit de levende traditie van de Kerk, die al

"welke engel opent oren, die geheimen verstaan" (Wilhelm Wilms, uit: Der geerdete Himmel) Pasen is het feest van het leven. Christenen vieren dat God een God van het leven is, ja, het leven zelf. Ze vieren dat Jezus liefde, vriendelijkheid en overgave heeft verwezenlijkt en dat de mislukking in zijn gewelddadige dood slechts schijn is. Ze noemen dat opstanding. Christenen vieren dat alle mensen geroepen zijn tot dit goddelijke, bevrijde leven. Ze vieren dat dit in ieder mens

Dit jaar is het honderd jaar geleden dat de grote dichter Rainer Maria Rilke stierf. In zijn laatste levensjaren trok hij zich regelmatig terug in een oude woontoren uit de dertiende eeuw in Wallis. Daar ontstond in 1924 ook het gedicht Voorjaar . Het begint met de woorden: “De hardheid verdween. Opeens legt zich zachtmoedigheid neer op het ontblote grijs van de weiden.” De hardheid van de winter, met ijs en kou, is verdwenen en de van sneeuw bevrijde weiden tonen het grijze

Februari is dit jaar verdeeld: de eerste helft is carnavalstijd en de tweede helft vastentijd. Zo komt deze maand de fundamentele spanning van ons mens-zijn tot uiting: feesten en vasten. Beide horen bij elkaar. Wie niet kan vasten, kan ook niet feesten. En wie niet kan feesten, kan beter niet vasten. Want dat zou bij hem anders kunnen leiden tot levensverloochening en niet tot innerlijke vrijheid. Zowel bij vasten als bij feesten gaat het om vrijheid. Feesten vereist vrijh

Wanneer we het eerste kalenderblad van het nieuwe jaar omslaan, draagt dat ook de belofte van een nieuw begin in zich. Nieuw beginnen betekent: ik ben niet vastgelegd door het verleden, noch door mijn opvoeding, noch door mijn fouten. Het nieuwe jaar ligt als een onbeschreven blad voor mij. Ik kan er iets nieuws op schrijven. Het nieuwe heeft een eigen aantrekkingskracht. In nieuwe kleren voel ik mij als nieuw. In een nieuwe auto rijden is bijzonder verleidelijk. Natuurlijk w

De Adventstijd is een tijd waarin wij met ons verlangen in aanraking komen. Als ik in een donkere kamer voor een brandende kaars ga zitten en haar milde licht in mijn hart laat vallen, dan bespeur ik het verlangen naar geborgenheid, naar een thuis. Misschien is het wel het verlangen naar de verloren kinderperiode. Maar uiteindelijk is het ’t verlangen naar wat wij als kinderen van een thuis hebben verwacht. Ernst Bloch heeft aan het einde van zijn belangrijke werk “Het princ